Κάποτε, ανέπνεα δακρυγόνα ,καλύπτοντας το ρεπορτάζ .Τώρα, ως διαδηλωτής.
Έβγαζα φωτογραφίες τους αστέγους .Τώρα τους προσφέρω τα μισά από τα υπάρχοντα μου.
Έγραφα για τους πεινασμένους ,που έψαχναν τους κάδους απορριμμάτων. Τώρα τους πλησιάζω και μιλάμε .Γιατί πλέον ,μιλάμε την ίδια γλώσσα .
ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣΑ πάντοτε για τους εκπροσώπους μου ,γιατί δεν τους εμπιστευόμουν. Τώρα συμμετέχω.
Έβγαζα φωτογραφίες τους αστέγους .Τώρα τους προσφέρω τα μισά από τα υπάρχοντα μου.
Έγραφα για τους πεινασμένους ,που έψαχναν τους κάδους απορριμμάτων. Τώρα τους πλησιάζω και μιλάμε .Γιατί πλέον ,μιλάμε την ίδια γλώσσα .
ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣΑ πάντοτε για τους εκπροσώπους μου ,γιατί δεν τους εμπιστευόμουν. Τώρα συμμετέχω.
Του Γιώργου Γεωργιάδη
(άνεργου πολεμικού ανταποκριτή)
Αναδημοσίευση από Μαχόμενη Δημοσιογραφία
Μια νοσοκομα στη Μαναγκουα, ειπε σε Αμερικανα δημοσιογραφο. ''Μηπως επρεπε να εχει σκοτωθει ενας συμπατριωτης σου δημοσιογραφος απο την αρχη του πολεμου στη Νικαραγουα, για να βρεθει λυση...''
Η ταινια ''αποστολη στη Νικαραγουα'' ηταν παντα απο τις αγαπημενες μου ταινιες, με θεμα τους πολεμικους ανταποκριτες. Τη θυμηθηκα χτες καθως εφευγα απο τα γραφεια της ενωσης, εχοντας συμπληρωσει την αιτηση για συμμετοχη στις εκλογες. Οχι γιατι ειναι η πρωτη φορα που ειμαι υποψηφιος.









