Για μια «ρωγμή» στην ΕΣΗΕΑ

 Ματίνα Παπαχριστούδη**
Υπάρχει και ένα καλό από τη μνημονιακή κατάρρευση των μίντια και των εργαζομένων σε αυτά και τη 10ετή δολοφονία της δημοσιογραφίας από την συμπόρευση κυβερνητικής προπαγάνδας και συνδικαλιστικής συντεχνιακής γραφειοκρατίας. Ποιο είναι αυτό; Ότι, σε μεγάλο βαθμό, υποχώρησε το σύνθημα «αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι» στην κοινωνία που αντιστέκεται και συνεχίζεται να μάχεται. Οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι  τα προηγούμενα χρόνια σφαγιάστηκαν στην ανακατανομή της «πίτας» στα ΜΜΕ, έχουν το ρόλο τους σε αυτό.
Οι εκλογές στην ΕΣΗΕΑ γίνονται σε νέες συνθήκες, με μια αναγκαία διευκρίνιση: Δεν πρόκειται για απλό «σωματείο» αλλά για ρυθμιστή, με εξέχοντα ρόλο στην εξασφάλιση συναίνεσης και ιδεολογικής υποταγής των «προλετάριων» της πληροφόρησης στην αλυσίδα παραγωγής των μίντια.
Ειδικά με την απουσία σημαντικών πολιτικών αναταραχών, ο ρόλος της εντοπίζεται στο να κατανέμει θέσεις εργασίας, να απαλύνει εντάσεις ανάμεσα σε εκδότες, εργοδότες, βουλευτές, συμβούλους (ακόμη και στο Μαξίμου) που είναι μέλη της και τους ιδιοκτήτες ή τους εργαζόμενους, να «συνδιοικεί» στα κρατικά «μαγαζιά». Η ΕΣΗΕΑ είναι ένας δείκτης στη διαδικασία χειραγώγησης της πληροφορίας και της κοινωνίας.
Στο σκηνικό αυτό καταγράφεται, για πρώτη φορά μετά τη μνημονιακή λαίλαπα, η δυνατότητα να ανοίξει μια «ρωγμή». Να γίνει ένα μικρό αλλά ουσιαστικό βήμα στη διεκδίκηση ενός ανεξάρτητου από τους εκδότες και την εκάστοτε κυβέρνηση πόλου στην παραγωγή, διαχείριση και ροή της πληροφορίας. Να στηθεί ένα μέτωπο εργαζομένων δημοσιογράφων (και όχι μόνο), με κύρια προτεραιότητα τα συμφέροντα και το μέρισμα των «παραγωγών» στην υπεραξία της είδησης.

Η κυρίαρχη ως σήμερα συνδικαλιστική τακτική των μνημονίων, που συμπυκνώθηκε στη φράση «να σώσουμε πάση θυσία τα ΜΜΕ και ας πεθάνουν οι δημοσιογράφοι και η δημοσιογραφία», αποδείχθηκε καταστροφική. Οδήγησε σε ολοκληρωτική ήττα, σκότωσε κυριολεκτικά και μεταφορικά πολλούς εργαζόμενους. Κυρίως, εξαφάνισε την πραγματική δημοσιογραφία από το διαδίκτυο, ποδοπάτησε την αρχή του αυτόνομου ρόλου της «Τέταρτης Εξουσίας», μετέτρεψε τους νέους δημοσιογράφους σε εξαθλιωμένους προλετάριους, απλούς αντιγραφείς πληροφοριών.
Το αν θα παραμείνουν τέτοιοι, με σκοπό να τροφοδοτούν τις μηχανές τεχνητής νοημοσύνης που η εξουσία προωθεί ως κύρια πηγή ενημέρωσης, είναι ένα νέο στοίχημα στον αγώνα για την επαναφορά της πραγματικής δημοσιογραφίας στην κοινωνία.
Οι εκλογές στην ΕΣΗΕΑ έχουν και την πολιτική σημασία τους. Από το 2017 και μετά, η Ένωση διοικείται με απόλυτη επιτυχία για το σύστημα εξουσίας από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, με τον «συνασπισμό» τριών πολιτικών ρευμάτων και τη συγκυβέρνηση δύο παρατάξεων: από τη μία, αυτής που εκφράζει κυρίως τα εργοδοτικά συμφέροντα και πρόσκειται στη σημερινή κυβέρνηση, με προσθήκες κεντροαριστερών αποχρώσεων και, από την άλλη, την ενιαία παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ.
Επί οκτώ χρόνια οι παρατάξεις Ν.Δ -ΣΥΡΙΖΑ, λειτουργώντας σχεδόν ως ενιαία ομάδα, κατάφεραν να επιβάλλουν την πλήρη υποταγή του κλάδου στην εποπτεία του Μαξίμου, με αντάλλαγμα θέσεις και θεσούλες σε διάφορους οργανισμούς και «θεσμούς». Με κύριο όχημα το σύνθημα «έχουμε το ταμείο μας» – το οποίο όλο και περισσότερο διολισθαίνει προς τον ΕΟΠΠΥ – στοχεύει να διατηρήσει την ηγεμονία στη διαχείριση της «σιωπής του νεκροταφείου» στον κλάδο των ΜΜΕ.
Στο ΔΣ μετέχουν, επίσης, μια παράταξη της σκληρής δεξιάς και επίσης εργοδοτικών εξυπηρετήσεων, ο εκφραστής του «επαγγελματικού» ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ. Σε αυτό το σκηνικό, της απουσίας των αγώνων και της εξαφάνισης ακόμη και του αιτήματος για υπογραφή συλλογικής σύμβασης, διεκδικεί θέση η Πρωτοβουλία για την Ανατροπή. Ένα πολυσυλλεκτικό συνδικαλιστικό-πολιτικό σχήμα της ανένταχτης, ανυπόταχτης αριστεράς στον κλάδο που παρά το γεγονός ότι δεν είχε έδρα στο απερχόμενο ΔΣ, κατάφερε να ακουστεί πιο δυνατά από πολλούς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 7-8 Φεβρουαρίου 2026