Human Rights Watch: Η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης από το κακό στο χειρότερο

Στη νέα έκθεσή της για τις απειλές κατά της ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα, με τίτλο “Από το κακό στο χειρότερο”, η διεθνής οργάνωση Human Rights Watch αναφέρει όλα τα πρόσφατα γεγονόταν που αποδεικνύουν το πώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη αφήνει χωρίς προστασία τους ερευνητικούς δημοσιογράφους ερευνούν.
Από το κακό στο χειρότερο
Η Επιδείνωση της Ελευθερίας των Μέσων Ενημέρωσης στην Ελλάδα
https://www.hrw.org/

Η Human Rights Watch,  σημειώνει σε μια ακόμη έκθεση καταπέλτη για την Ελευθερία του Τύπου, ότι η κυβέρνηση απέτυχε να διασφαλίσει τον πλουραλισμό των μέσων ενημέρωσης, ενώ με τον κυβερνητικό έλεγχο στα κρατικά μέσα ενημέρωσης και την αυτολογοκρισία από δημοσιογράφους και συντάκτες, υπάρχουν “τρομερές συνέπειες για τη δημοκρατία και το δικαίωμα του κοινού στην ενημέρωση στην Ελλάδα”. Η οργάνωση ζήτησε και την άποψη της κυβέρνησης αλλά όπως σημειώνει οι ισχυρισμοί της έρχονται σε αντίθεση με τα ευρήματα της. “Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι ισχυρισμοί για παρενόχληση κατά δημοσιογράφων είναι υπερβολικοί και δεν έχουν αποδεικτικά στοιχεία, ότι η παρακολούθηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων διεξάγεται πάντα νόμιμα και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα”. 

Αναδεικνύει επίσης τις αγωγές Slapps και το πώς διεθνείς οργανώσεις έχουν καταδικάσει τις αγωγές Δημητριάδη κατά του Reporters United και της Εφημερίδα των Συντακτών, καθώς και των ρεπόρτερ Νικόλα Λεοντόπουλου, Θοδωρή Χονδρογιάννη,, Κάσδαγλη Χριστόφορο και Θανάση Κουκάκη ως καταχρηστικές, ως «αγωγές που κατατίθενται από ισχυρά πρόσωπα με σκοπό να φιμώσουν την αξιόπιστη δημοσιογραφία».

Απαντώντας για αυτό, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είπε ότι οι καταχρηστικές αγωγές δεν είναι «σοβαρό πρόβλημα» στην Ελλάδα και υποστήριξε ότι ένας μικρός αριθμός αγωγών κατά δημοσιογράφων γίνεται τελικά δεκτός από τα δικαστήρια.

Συναυλία αλληλεγγύης για απλήρωτους εργαζόμενους στα ΜΜΕ ΣΥΡΙΖΑ

“Ξέρουμε ότι χρωστάμε”, ήταν η απάντηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Σ.Φάμελλου για μια ακόμη φορά στους συγκεντρωμένους απλήρωτους εργαζόμενους έξω από τα γραφεία όπου πραγματοποιήθηκε η Κεντρική επιτροπή του κόμματος. Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι σήμερα βράδυ καλούν σε συναυλία αλληλεγγύης στο Γκάζι και συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους. Η γενική συνέλευση εργαζόμενων στο ραδιόφωνο “Στο Κόκκινο” σημειώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι δεν χρειάζεται ένας σταθμός για τη φωνή της κοινωνίας “να βγει να το πει ευθέως χωρίς να παρατείνει το ψυχολογικό βασανιστήριο 150 εργαζομένων που εδώ και 11 μήνες δεν γνωρίζουν ποτέ αν θα πληρωθούν ή όχι”. Σε παρέμβασή της πριν λίγες ημέρες η ΕΤΕΡ .

Η συνέλευση εργαζομένων Στο Κόκκινο 105,5 (Αθήνα), 91,4 (Θεσσαλονίκη) και 107,7 (Πάτρα) που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 7 Μαΐου υπό την αιγίδα των σωματείων ΕΣΗΕΑ, ΕΠΗΕΑ ΕΣΗΕΜΘ, ΕΤΕΡΜΘ, έλαβε με ευρύτατη πλειοψηφία (υπήρξαν δύο λευκά) την ακόλουθη απόφαση:

Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι στον ρ/σ Στο Κόκκινο, συμπληρώνουμε σε λίγες μέρες ξανά τρεις μήνες καθυστέρησης στην καταβολή των δεδουλευμένων μας. Η τελευταία καταβολή που έγινε αφορούσε έναντι μισθού για το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φεβρουαρίου. Η κατάσταση αυτή συνεχίζεται από τη στιγμή που η προηγούμενη ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που είναι ο βασικός μέτοχος του σταθμού, αποφάσισε να συρρικώνει τα Μέσα του (ραδιόφωνα, εφημερίδα & σάιτ) και να σταματήσει να πληρώνει τους μισθούς του και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.

Τους τελευταίους μήνες, παρά τις σχετικές δεσμεύσεις, δεν υπήρξε μείωση αυτού του χρέους, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες να συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε σημαντικότατα προβλήματα όσον αφορά τις καθημερινές μας οικονομικές υποχρεώσεις.

Αντί για αυτό, βρεθήκαμε ξανά αντιμέτωποι/ες με επίσημες δεσμεύσεις ενώπιον του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας και του ΟΜΕΔ οι οποίες καταπατήθηκαν, πραγματική αδιαφορία στα ζητήματα που αφορούν το οργανόγραμμα του σταθμού, το εμπορικό και το διαφημιστικό τμήμα και την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου λειτουργίας και βιωσιμότητας των Μέσων, το οποία θα μας επέτρεπε να προγραμματίσουμε τη ζωή μας.

Πλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να δεσμευτεί ακόμα και για οποιαδήποτε έναντι καταβολής μισθών για τους ερχόμενους μήνες.

Δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι αυτή η στάση αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια να μας οδηγήσει σε παραιτήσεις, όπως έγινε με τόσους άλλους συναδέλφους/ισσες τους τελευταίους μήνες. Γιατί δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι ένα κόμμα που ομνύει στην αξιοπρέπεια των εργαζομένων, μετέρχεται ως εργοδότης τις πιο απαράδεκτες νεοφιλελεύθερες μεθόδους.

Όμως ούτε μπορούμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε ότι η πολιτική αυτή οδηγεί το ραδιόφωνο, μία από τις ελάχιστες εναπομείνασες αριστερές, κοινωνικές και κινηματικές φωνές στον χάρτη των ελληνικών ΜΜΕ, σε μαρασμό και διάλυση.

Τις τελευταίες εβδομάδες, ο σταθμός σταματά την εκφώνηση ειδήσεων στις 6 το απόγευμα, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά στην ιστορία του. Ο λόγος είναι ότι δεν αντικαταστάθηκαν ποτέ οι 7 συναδέλφισσες και συνάδελφοι της σύνταξης που οδηγήθηκαν στην έξοδο.

Σε όλο αυτό το διάστημα οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι δώσαμε έμπρακτα τη μάχη για τη διατήρηση του σταθμού ανοιχτού και τη διάσωσή του.

-Επί δύο μήνες εκπέμπαμε απλήρωτες και απλήρωτοι απεργιακό πρόγραμμα, όταν κανείς στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ασχολούνταν με τον σταθμό, θυσιάζοντας τα μεροκάματά μας για να μείνει ζωντανή η επαφή με τους ακροατές και τις ακροάτριες

-Με εκδηλώσεις, συναυλίες και δημόσια παρουσία, κρατήσαμε το Κόκκινο στον αφρό της συζήτησης, όταν κάποιοι ήθελαν να το κάνουν να ξεχαστεί

-Εμείς μπήκαμε στον κόπο της διοίκησης, ζητώντας άμεση ενεργοποίηση εμπορικών και διαφημιστικών λειτουργιών που να διασφαλίζουν έσοδα

-Εμείς προτείναμε στον ΣΥΡΙΖΑ να παγώσουμε την αξίωση επί των οφειλόμενων μισθών στο πλαίσιο μιας συμφωνίας, χωρίς ο ΣΥΡΙΖΑ να καταδεχτεί έστω να μας απαντήσει.

Για ό,τι συμβαίνει και για ό,τι συμβεί στο εξής, ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει ακέραια την ευθύνη. Εμείς θα συνεχίσουμε να μαχόμαστε. Όχι μόνο για τους μισθούς και της δουλειές μας. Αλλά γιατί πρέπει να μείνει ένας σταθμός να μιλά για την αδικία, την καταστολή, τα συμφέροντα των εργαζομένων, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τους πρόσφυγες και τις προσφύγισσες, τους καλλιτέχνες και τις καλλιτέχνιδες, την οικολογία, την Παλαιστίνη. Για να μείνει ένας σταθμός που θα μιλά για την Πύλο, τα Τέμπη, τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι δεν χρειάζεται ένας τέτοιος σταθμός, να βγει να το πει ευθέως χωρίς να παρατείνει το ψυχολογικό βασανιστήριο 150 εργαζομένων που εδώ και 11 μήνες δεν γνωρίζουν ποτέ αν θα πληρωθούν ή όχι.

Εμείς λέμε ότι είναι αναγκαίος και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τη σωτηρία του.

-Προκηρύσσουμε 24ωρη απεργία για το Σάββατο 10/5 και συγκέντρωση έξω από το ξενοδοχείο Park 9 (Λεωφόρος Αλεξάνδρας 10) στις 11:30 πμ, όπου θα συνεδριάζει η Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

-Πραγματοποιούμε απεργιακή εκπομπή την Παρασκευή 9/5, 15:00 – 17:00 και το Σάββατο 10/5, 10:00 – 14:00

-Καλούμε όλες και όλους στη συναυλία στήριξης των εργαζομένων Στο Κόκκινο, το Σάββατο 10/5 από τις 19:00 μέχρι αργά το βράδυ, στην ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ Club Live Stage (Ελλασιδών 6, Γκάζι), για να γίνει έμπρακτη η ηθική αλληλεγγύη στον αγώνα μας.

-Καλούμε όποιον/αν θέλει και μπορεί να καταθέσει χρήματα στο Απεργιακό Ταμείο Αλληλεγγύης της ΕΣΗΕΑ στον ΙΒΑΝ: GR1701408340834002101009211 (Alpha Bank) μέχρι και την Τετάρτη 14/5 για την οικονομική ενίσχυση των εργαζομένων.

Η αλληλεγγύη είναι το μόνο που έχουμε!

Η ΕΤΕΡ για την “Κατάσταση στο Κόκκινο”

Εδώ και ενάμιση χρόνο οι εργαζόμενοι του ραδιοσταθμού του ΣΥΡΙΖΑ βιώνουν μία δύσκολη κατάσταση σχετικά με την καταβολή των δεδουλευμένων τους αλλά και την απαξίωση όλων των μέσων ενημέρωσης του Κόμματος. Αυτά είναι γνωστά και όχι πρωτόγνωρα στον όμιλο του ΣΥΡΙΖΑ. Συμβαίνουν κατά περιόδους εδώ και δεκαπέντε χρόνια όπως τουλάχιστον φαίνεται από όσα ανασύραμε στην μνήμη μας από το αρχείο της Ένωσης. Συμβαίνουν ασχέτως αν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ είναι 3% ή 33%. Θυμίζουμε απλώς την ρήση παλιότερου Διευθυντή, που χαρακτήριζε τις τότε κινητοποιήσεις μας (του 2014) για οφειλές δύο μηνών, εκβιαστικές και εγωιστικές, άποψη την οποία έσπευσε να οικειοποιηθεί άμεσα τηλεοπτικώς η τότε κυβέρνηση της ΝΔ μέσω βουλευτή της. Βοηθούσε βλέπετε στο τότε αφήγημα για τις μεγάλες περικοπές σε συντάξεις και μισθούς που φτάνουν ως τις μέρες μας και είχαν ξεκινήσει από το ΠΑΣΟΚ του 2009 και συνέχισαν «αγκαζέ» ΝΔ -ΠΑΣΟΚ/ΕΛΙΑ και λοιποί…

Όσα είπε ο «τελευταίος «νέος Διευθυντής»» των μέσων του ομίλου του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέντευξη του στον «ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5» αλλά και ο κ. Φάμελλος στους εκπροσώπους των Σωματείων, δεν αφορούν τους απλήρωτους εργαζόμενους. Όχι γιατί είναι αδιάφοροι αλλά γιατί είναι απλήρωτοι. Τα όσα ειπώθηκαν, για επικείμενη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, για υποχρεώσεις προς το Δημόσιο και τρίτους, για λανθασμένες κινήσεις, για ανύπαρκτο εμπορικό τμήμα και για το χάος στα οικονομικά του ομίλου του ΣΥΡΙΖΑ, αφορούν τον ιδιοκτήτη και τους μετόχους. Καλό θα ήταν αυτά να λέγονται σε Γενικές Συνελεύσεις μετόχων ή σε συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομίλου. Όταν αυτή η κατάσταση δημοσιοποιείται έχει ένα μόνο σκοπό, να οδηγήσει όσο το δυνατόν περισσότερους εργαζόμενους σε οικειοθελή αποχώρηση ή σε απλήρωτη εργασία προκρίνοντας δήθεν «αριστερές» ιδεολογίες. Δεν θα τους κάνουμε την χάρη…

Επίσης δεν μας ενδιαφέρει αν ο «τελευταίος «νέος Διευθυντής»» αμείβεται ή όχι. Ούτε πόσοι μισθοί έχουν καταβληθεί τους τελευταίους μήνες, αφού ακόμη οφείλονται 2,5 μήνες, και από ότι φαίνεται, από τις εξαγγελίες του «τελευταίου «νέου Διευθυντή»», στα τέλη Μαΐου θα οφείλονται 3,5 μήνες ! «Εδώ παπάς, εκεί παπάς» δηλαδή…

Η τακτική που ακολουθείται από την Διοίκηση και τον ιδιοκτήτη είναι αυτή της «καμένης γης», προσπαθώντας να ρίξουν τις ευθύνες στους προηγούμενους «νέους Διευθυντές».

Έχουμε ξαναπεί πως η ΕΤΕΡ έχει δείξει απεριόριστη υπομονή εδώ και ενάμιση χρόνο, υπομονή που αγγίζει τα όρια της παρεξήγησης. Περάσαμε το προηγούμενο καλοκαίρι απλήρωτοι, ώστε να βοηθήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ να ξεπεράσει τα εσωτερικά του προβλήματα, πλέον δεν θα έχουμε καμία ευθύνη για όσα ακολουθήσουν. Δεν πιστεύουμε πλέον σε καμία δέσμευση της Διοίκησης, απαιτούμε πράξεις και όχι λόγια.

Καλούμε το κόμμα που κατέθεσε στην Βουλή τρεις προτάσεις για αξιοπρεπή και καλά αμειβόμενη εργασία με εφαρμογή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας να σεβαστεί πρώτα απ’ όλα τον ίδιο του τον εαυτό.

Καλούμε τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Σωκράτη Φάμελλο, να λύσει άμεσα το θέμα. Ειδάλλως όσες προσπάθειες επανεκκίνησης και αν γίνουν θα είναι ανάξιες λόγου.

H υποκατάσταση της είδησης από τη δημιουργία “περιεχομένου”

Γράφει στο ΠΡΙΝ ο Γιώργος Τσαντίκος
Αυτό που είναι σχετικά καινούργιο είναι η υποκατάσταση της ενημέρωσης με «περιεχόμενο». Η είδηση δεν προκύπτει απ΄ όσα συμβαίνουν καθημερινά, αλλά από τις ημερήσιες τάσεις στη google, τα timelines με δημοφιλείς αναρτήσεις και φυσικά, τη γραμμή από τα κέντρα εξουσίας. Το κόλπο της σύνθεσης της επικαιρότητας και η διαμόρφωση του 24ωρου κύκλου ειδήσεων, δεν είναι κάτι καινούργιο στον κόσμο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Ούτε η διαχρονική προσπάθεια των κυβερνήσεων να ελέγξουν τη ροή ειδήσεων είναι καινούργια. Ούτε καν τα λεφτά που ρίχνουν σε αυτή την προσπάθεια, είναι περισσότερα από ποτέ.
Αυτό που είναι σχετικά καινούργιο, είναι η υποκατάσταση της ενημέρωσης με «περιεχόμενο». Εκεί δηλαδή που η είδηση δεν προκύπτει από τα πράγματα που συμβαίνουν καθημερινά, την έρευνα και το ρεπορτάζ, αλλά αφού πρώτα τσεκαριστούν οι ημερήσιες τάσεις στη google, τα ημερολόγια για τυχόν σημαντικές ή ασήμαντες επετείους, τα timelines για αναρτήσεις που έχουν μεγαλύτερη απήχηση από άλλες αναρτήσεις και φυσικά, αφού έρθει η γραμμή από τις ομάδες διαμόρφωσης περιεχομένου.
Μια από αυτές, βρίσκεται σε κυβερνητική υπηρεσία εδώ και αρκετά χρόνια, πριν καν η ΝΔ πάρει την εξουσία. Στους παροικούντες τα ΜΜΕ είναι μια γνωστή υπόθεση συστηματικής προπαγάνδας, ανοιχτά προκλητικής, συχνά γελοίας, συχνότερα ακαλαίσθητης.
Από εκεί έχουν περάσει όλες οι εργαλειοποιήσεις γεγονότων, με μοναδικό σκοπό την πολιτική και εκλογική θωράκιση της κυβέρνησης, κυρίως με την άμεση και δραστική χρήση όποιας δυνατότητας πρoςέφερε απλόχερα η αντιπολίτευση, η οποία ήταν μόνιμα απολογητική, άτολμη και βαριά ηττημένη. Σε όλες τις εκδοχές της προσπάθησε κατά καιρούς να αντιγράψει αυτό τον μηχανισμό προπαγάνδας, με ιλαρά συνήθως αποτελέσματα.
Τώρα, το χρήμα ρέει και είναι δημόσιο, κρατικό. Ρέει γι’ αυτούς που έχουν χτίσει την ύπαρξή τους επάνω στη λογική «κάνω μια δουλειά για την οποία πρέπει να πληρωθώ» και αυτή η δουλειά είναι, μεταξύ άλλων, να βυσσοδομούν εναντίον ανθρώπων που δουλεύουν στο δημόσιο: εκπαιδευτικοί, γιατροί, νοσηλευτές, όλοι αυτοί που έχουν στοχοποιηθεί από το ελληνικό φιλελεδάτο, από έμμισθους επαγγελματίες, ημιεπαγγελματίες ή απλώς ηλίθιους πρόθυμους.
Το δημόσιο συμφέρον στην Ελλάδα είναι μια έννοια αμφίσημη και δυσθεώρητη, όσο και τα χρώματα σε δαλτονικά μάτια.
Συνήθως, ταυτίζεται με το συμφέρον συγκεκριμένων ανθρώπων, που εκπροσωπούν συγκεκριμένα συμφέροντα και θέλουν συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Η «τριγωνική σχέση» της ΝΔ με ιδιωτικές εταιρίες και υποτιθέμενους ιδιώτες είναι ο τρόπος που δουλεύει η προπαγάνδα χρόνια τώρα
Η «τριγωνική σχέση» της ΝΔ με ιδιωτικές εταιρίες και υποτιθέμενους ιδιώτες, την οποία αποκάλυψε πρόσφατα η κανονική δημοσιογραφία, δεν είναι κάτι καινούργιο, τουλάχιστον στα μάτια των μη αφελών. Δεν είναι σενάριο, ούτε συνωμοσιολογία. Είναι ο τρόπος που δουλεύει η προπαγάνδα χρόνια τώρα, η μέθοδος που ακολουθεί η συνεπής με τον εαυτό της εξουσία που δεν δίνει έναν παρά για τη δημοσιογραφία, αντίθετα μάλιστα, τη θεωρεί εχθρό της.
Εξ ου και η μονομερής στάση όλων των κυβερνητικών, αναφανδόν: πρωταγωνιστές σε διώξεις και SLAPP’s εναντίον δημοσιογράφων και ΜΜΕ, πρωταγωνιστές και στην υπεράσπιση των δικών τους ανθρώπων όταν αποκαλύπτεται ο ρόλος και η δράση τους, πρώτοι στην υπεράσπιση κάθε αργυρώνητου-ης, από τις προνομιακές θέσεις τους, οι οποίες βρίσκονται και από τη μια άκρη, την κυβερνητική και από την άλλη, την και καλά δημοσιογραφική. Τα έχει πει κινηματογραφικά ο Σκορσέζε από την εποχή του Departed αυτά, πώς προετοιμάζεις με υπομονή και μεθοδικότητα, μια κατάσταση που σε βολεύει από παντού.
Η λεπτομέρεια είναι ότι δεν αρκεί η αποκάλυψη όλων αυτών των καταστάσεων, προσώπων και πραγμάτων, γιατί πολύ απλά, δεν τους νοιάζει να θιγούν επαγγελματικά ως αξιόπιστοι ή αναξιόπιστοι στη δημοσιογραφία. Δεν δηλώνουν καν δημοσιογράφοι οι περισσότεροι από αυτούς, αλλά «δημιουργοί περιεχομένου», που είναι κάτι περίπου ανάλογο με το «ερασιτέχνης νευροχειρούργος». Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αδυνατούν να βγούνε από την παγίδα που μόνες τους έπεσαν και έτσι, όλοι κάνουν τη «δουλειά» τους.
Και η εξουσία κάνει τη δική της, διοχετεύοντας το χρήμα ούτε καν στα αναγνωρίσιμα κανάλια με κάποια μικρή πρόφαση λογικής και νομιμότητας, αλλά σύμφωνα με την εξής αρχή:
«Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 3-4 Μαϊου

Στρατόπεδα συγκέντρωσης made in the USA

Toυ Chris Hedges*
Μόλις ένα καθεστώς αρχίζει να στέλνει ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης – όπως αυτά στο Ελ Σαλβαδόρ – δημιουργεί ένα σύστημα κράτησης χωρίς δίκαιη αντιμετώπιση. Εξαφανίζει τους πολίτες σε …μαύρες τρύπες.
Τα υπεράκτια στρατόπεδα συγκέντρωσής της χώρα μας, προς το παρόν, βρίσκονται στο Ελ Σαλβαδόρ και τον Κόλπο του Γκουαντάναμο, στην Κούβα. Μην περιμένετε να παραμείνουν εκεί. Μόλις γεμίσουν, όχι μόνο για τους μετανάστες και τους κατοίκους που απελαύνονται σήμερα, αλλά και για τους ίδιους πολίτες των ΗΠΑ, θα έρθουν και εδώ στη χώρα μας. Θα πρόκειται για άλμα, από τις φυλακές που είναι ήδη γεμάτες με κρατούμενους που κακοποιούνται, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου όσοι κρατούνται είναι αποκομμένοι από τον έξω κόσμο – ουσιαστικά “εξαφανίζονται”-  και στερούνται νομικής εκπροσώπησης, ενώ είναι στοιβαγμένοι σε μικρά κελιά.
Οι κρατούμενοι στα στρατόπεδα στο Ελ Σαλβαδόρ αναγκάζονται να κοιμούνται στο πάτωμα ή μπαίνουν στην απομόνωση σε πλήρες σκοτάδι. Πολλοί υποφέρουν από φυματίωση, μυκητιάσεις, ψώρα, σοβαρό υποσιτισμό και χρόνιες πεπτικές παθήσεις. Οι κρατούμενοι, ανάμεσα τους πάνω από 3.000 παιδιά, τρέφονται με χαλασμένα τρόφιμα. Αντέχουν τους ξυλοδαρμούς. Βασανίζονται σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μεταξύ άλλων με εικονικούς πνιγμούς ή τους βάζουν γυμνούς σε βαρέλια με παγωμένο νερό. Το 2023, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ περιέγραψε τη φυλάκιση εκεί ως “απειλή για τη ζωή”, και αυτό έγινε πριν η κυβέρνηση του Σαλβαδόρ κηρύξει τη χώρα σε “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” τον Μάρτιο του 2022. Η κατάσταση έχει “επιδεινωθεί πολύ”, σημειώνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με την “προσθήκη 72.000 κρατουμένων υπό καθεστώς εξαίρεσης”. Περίπου 375 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στους καταυλισμούς από τότε, σύμφωνα με την τοπική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Socorro Jurídico Humanitario, υποτίθεται ότι είναι επίπτωση του “πολέμου κατά των συμμοριών” που εξήγγειλε ο πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ Nayib Bukele.
Αυτά τα στρατόπεδα —τα “Centro de Confinamiento del Terrorismo” (Κέντρα Περιορισμού της Τρομοκρατίας) γνωστά ως CECOT, στα οποία στέλνονται οι Αμερικανοί απελαθέντες, “φιλοξενούν” περίπου 40.000 άτομα. Αυτά είναι το πρότυπο, ο προάγγελος αυτού που μας περιμένει κι εδώ στις ΗΠΑ.
Ο εργάτης μετάλλου και μέλος του συνδικάτου Kilmar Ábrego García, ο οποίος απήχθη μπροστά στα μάτια του πεντάχρονου γιου του στις 12 Μαρτίου 2025, κατηγορήθηκε ως μέλος συμμορίας και στάλθηκε στο Ελ Σαλβαδόρ. Το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε με την επαρχιακή δικαστή Paula Xinis, η οποία έκρινε ότι η απέλαση του García ήταν μια “παράνομη πράξη”. Οι αξιωματούχοι του Τραμπ απέδωσαν την απέλαση του Γκαρθία σε “διοικητικό λάθος”. Η δικαστής Xinis διέταξε την κυβέρνηση Τραμπ να “διευκολύνει” την επιστροφή του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επιστρέφει. “Ελπίζω να μην προτείνετε να μεταφέρω λαθραία έναν τρομοκράτη στις Ηνωμένες Πολιτείες”, είπε με στόμφο ο πρόεδρος του Σαλβαδόρ Μπουκέλε στον Τύπο, όταν ρωτήθηκε  μετά τη συνάντηση του στον Λευκό Οίκο με τον Ντ. Τραμπ. “Φυσικά δεν πρόκειται να το κάνω… η ερώτηση είναι παράλογη”…
Αυτό είναι το μέλλον. Μόλις ένα τμήμα του πληθυσμού δαιμονοποιηθεί – συμπεριλαμβανομένων των πολιτών των ΗΠΑ που ο Τραμπ αποκαλεί “εγχώριους εγκληματίες”– αφού απανθρωποιηθεί θα θεωρηθεί υπαρξιακή απειλή. Αυτοί οι “εχθροί” ως ανθρώπινοι “μολυσματικοί παράγοντες” θα απομακρύνονται από την κοινωνία. Η ενοχή ή η αθωότητα, τουλάχιστον βάσει του νόμου, δεν έχει σημασία. Η ιθαγένεια δεν προσφέρει καμία προστασία.
“Το πρώτο ουσιαστικό βήμα στο δρόμο προς την ολοκληρωτική κυριαρχία είναι να σκοτώσεις το νομικό πρόσωπο στον άνθρωπο”, γράφει η Hannah Arendt στο “The Origins of Totalitarianism”. Αυτό συμβαίνει ήδη, αφενός θέτοντας ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων εκτός της προστασίας του νόμου και αφετέρου με τη χρήση στρατόπεδων συγκέντρωσης εκτός του κανονικού ποινικού συστήματος της χώρας αλλά και με την αντιμετώπιση των κρατουμένων εκτός τηες συνήθους δικαστικής διαδικασίας.
Αυτοί που χτίζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης χτίζουν κοινωνίες φόβου. Εκδίδουν αμείλικτες προειδοποιήσεις για θανάσιμο κίνδυνο, είτε από μετανάστες, είτε από μουσουλμάνους, από προδότες, εγκληματίες ή τρομοκράτες. Ο φόβος εξαπλώνεται αργά, σαν θειούχο αέριο, έως ότου μολύνει όλες τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και προκαλεί παράλυση. Χρειάζεται χρόνος. Τα πρώτα χρόνια του Τρίτου Ράιχ, οι Ναζί λειτουργούσαν δέκα στρατόπεδα με περίπου 10.000 κρατούμενους. Αλλά μόλις κατάφεραν να συντρίψουν όλα τα ανταγωνιστικά κέντρα εξουσίας – εργατικά συνδικάτα, πολιτικά κόμματα, ανεξάρτητο Τύπο, πανεπιστήμια και τις Καθολικές και Προτεσταντικές εκκλησίες – το σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης εξερράγη. Μέχρι το 1939, όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Ναζί διοικούσαν πάνω από 100 στρατόπεδα συγκέντρωσης με περίπου ένα εκατομμύριο κρατούμενους. Ακολούθησαν στρατόπεδα θανάτου.
Αυτοί που δημιουργούν αυτά τα στρατόπεδα τα διαφημίζουν. Έχουν σχεδιαστεί για να εκφοβίζουν. Η βαρβαρότητα είναι και το σημείο της δύναμής τους. Το Νταχάου, το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, δεν ήταν, όπως γράφει ο Ρίτσαρντ Έβανς στο “The Coming of The Third Reich” “μια αυτοσχέδια λύση σε ένα απροσδόκητο πρόβλημα υπερπληθυσμού, αλλά ένα μακροπρόθεσμα σχεδιασμένο μέτρο που είχαν οραματιστεί οι Ναζί ουσιαστικά από την αρχή. Προβλήθηκαν πολύ στον Τύπο σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο.

Πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE), φορώντας πολιτικά ρούχα, ήδη κάνουν κύκλους σε γειτονιές με αυτοκίνητα χωρίς σήμα, απαγάγουν νόμιμους κατοίκους όπως ο Μαχμούντ Χαλίλ. Αυτές οι απαγωγές αποτελούν αντιγραφή εκείνων που είδα στους δρόμους του Σαντιάγο της Χιλής υπό τη δικτατορία του Augusto Pinochet ή την πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας.
Το ICE εξελίσσεται γρήγορα στην εγχώρια εκδοχή της Γκεστάπο ή του Λαϊκού Επιτροπείου Εσωτερικών Υποθέσεων (NKVD). Επιβλέπει ήδη 200 ​​χώρους κράτησης. Είναι μια τρομερή εγχώρια υπηρεσία επιτήρησης που έχει συγκεντρώσει δεδομένα για τους περισσότερους Αμερικανούς, σύμφωνα με μια έκθεση που συνέταξε το Κέντρο Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και Τεχνολογίας στο Τζορτζτάουν.
“Με την πρόσβαση στα ψηφιακά αρχεία των κρατικών και τοπικών κυβερνήσεων και αγοράζοντας βάσεις δεδομένων με δισεκατομμύρια προσωπικά δεδομένα από ιδιωτικές εταιρείες, το ICE αναφέρει η έκθεση, δημιούργησε μια υποδομή επιτήρησης που του επιτρέπει να αντλεί λεπτομερείς φακέλους για σχεδόν οποιονδήποτε, φαινομενικά ανά πάσα στιγμή”. Στις προσπάθειες του να συλλάβει και να απελάσει, το ICE – χωρίς καμία δικαστική, νομοθετική ή δημόσια εποπτεία – έφτασε να ελέγχει δεδομένα που περιέχουν προσωπικές πληροφορίες για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που ζουν στις ΗΠΑ.Τα αρχεία μπορούν να καταλήξουν στα χέρια των αρχών επιβολής της μετανάστευσης απλώς και μόνο επειδή κάνουν αίτηση για άδεια οδήγησης, οδηγούν στους δρόμους ή εγγράφονται στις τοπικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας.
Αυτοί που απήχθησαν, όπως για παράδειγμα ο Τούρκος υπηκόος και διδάκτορασ στο Πανεπιστήμιο Tufts, Rümeysa Öztürk, κατηγορούνται για “άνομη” συμπεριφορά όπως, “συμμετοχή σε δραστηριότητες για την υποστήριξη της Χαμάς”. Αυτές όμως είναι στημένες κατηγορίες όχι πιο αληθινές από τα επινοημένα εγκλήματα του σταλινισμού όπου οι άνθρωποι κατηγορούνταν ότι ανήκαν στο παλιό καθεστώς, ήταν Κουλάκοι ή μέλη της μικροαστικής τάξης και καταδικάστηκαν για συνωμοσία στην ανατροπή του καθεστώτος ως τροτσκιστές, τιτοϊκοί, πράκτορες του καπιταλισμού ή σαμποτέρ, γνωστοί ως «wow». Από τη στιγμή που μια κατηγορία ανθρώπων στοχοποιείται, τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται, είναι σχεδόν πάντα κατασκευασμένα.
Οι κρατούμενοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αποκόπτονται από τον έξω κόσμο. Εξαφανίζονται. Διαγράφονται. Αντιμετωπίζονται σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Σχεδόν όλες οι προσπάθειες για απόκτηση πληροφοριών γι’ αυτούς αντιμετωπίζονται με σιωπή. Ακόμη και ο θάνατός τους, αν πεθάνουν υπό κράτηση, γίνεται ανώνυμος, σαν να μην γεννήθηκαν ποτέ.
Εκείνοι που διευθύνουν αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως γράφει η Hannah Arendt, είναι άνθρωποι χωρίς περιέργεια ή τη διανοητική ικανότητα να σχηματίζουν απόψεις. Απλώς υπακούουν, υπό την προϋπόθεση να ενεργούν ως “διεστραμμένα ζώα”. Είναι μεθυσμένοι από τη θεϊκή δύναμη που έχουν να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε κοπάδια προβάτων που τρέμουν μπροστά τους.
Ο στόχος σε οποιοδήποτε σύστημα στρατοπέδων συγκέντρωσης είναι να καταστρέψει όλα τα ατομικά χαρακτηριστικά, να μορφοποιήσει τους ανθρώπους σε φοβισμένες, πειθήνιες, υπάκουες μάζες. Τα πρώτα στρατόπεδα είναι χώροι εκπαίδευσης για τους ίδιους τους δεσμοφύλακες και τους πράκτορες του ICE. Εκπαδεύονται στις βάναυσες τεχνικές που έχουν σχεδιαστεί για να τις εφαρμόσουν στους κρατούμενους.
Τα 250 υποτιθέμενα μέλη συμμοριών της Βενεζουέλας που αποστέλλονται στο Ελ Σαλβαδόρ αψηφώντας το Ομοσπονδιακό δικαστήριο, δεν πέρασαν τη νόμιμη διαδικασία των ΗΠΑ. Με συνοπτικές διαδικασίες τους μετέφεραν στα αεροπλάνα, τα οποία αγνόησαν την εντολή του δικαστή να γυρίσουν πίσω. Μόλις έφτασαν, τους έγδυσαν, τους ξυλοκόπησαν, τους ξυρίσανε τα κεφάλια. Τα ξυρισμένα κεφάλια είναι χαρακτηριστικό όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η δικαιολογία είναι οι ψείρες. Αλλά πρόκειται για αποπροσωποποίηση, βάζουν στολή και ταυτίζονται με αριθμούς.
Ο αυτοκράτορας απολαμβάνει ανοιχτά τη σκληρότητα. “Ανυπομονώ να δω τους άρρωστους τρομοκράτες τραμπούκους να καταδικάζονται σε 20 χρόνια φυλάκιση για όσα κάνουν στον Έλον Μασκ και τον Τέσλα”, έγραψε ο Τραμπ στο Truth Social. “Ίσως θα μπορούσαν να “υπηρετήσουν” στις φυλακές του Ελ Σαλβαδόρ, που τόσο πρόσφατα έγιναν διάσημες για τις τόσο όμορφες συνθήκες!”
Αυτοί που χτίζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι περήφανοι για αυτά. Τα επιδεικνύουν στον Τύπο, ή τουλάχιστον στους συκοφάντες που υποδύονται τον Τύπο. Η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Κρίστι Νόεμ, η οποία δημοσίευσε ένα βίντεο να επισκέπτεται τις φυλακές του Ελ Σαλβαδόρ, χρησιμοποίησε τους κρατούμενους χωρίς μπλούζα και ξυρισμένα κεφάλια ως το σκηνικό για τις απειλές που εκτόξευσε κατά των μεταναστών. Αν ο φασισμός κάνει ένα πράγμα καλά, είναι το θέαμα.
Πρώτα έρχονται για τους μετανάστες. Μετά έρχονται για τους ακτιβιστές με βίζα ξένων φοιτητών στις πανεπιστημιουπόλεις. Μετά έρχονται για κατόχους πράσινης κάρτας. Ακολουθούν οι πολίτες των ΗΠΑ που πολεμούν την ισραηλινή γενοκτονία ή τον υφέρποντα φασισμό. Μετά έρχονται για σένα. Όχι επειδή παραβιάσατε το νόμο. Αλλά επειδή η τερατώδης μηχανή του τρόμου χρειάζεται συνεχή προσφορά θυμάτων για να συντηρηθεί.
Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα επιβιώνουν παλεύοντας διαρκώς με χαρακτηριζόμενες θανάσιμες απειλές. Μόλις εξαλειφθεί μια απειλή, εφευρίσκουν μια άλλη. Χλευάζουν το κράτος δικαίου. Οι δικαστές, έως ότου εκκαθαριστούν μι αυτοί, μπορεί να αποδοκιμάζουν αυτή την ανομία, αλλά δεν έχουν τον μηχανισμό για να επιβάλουν τις αποφάσεις τους. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, που παραδόθηκε στη νομική υπερασπίστρια του Τραμπ, Παμ Μπόντι, όπως σε όλες τις απολυταρχίες, θέλει να εμποδίσει την επιβολή του νόμου και όχι να τη διευκολύνει.
Δεν υπάρχουν νομικά εμπόδια που να προστατεύουν εμάς τους πολίτες. Ξέρουμε που οδηγεί αυτό. Το έχουμε ξαναδεί. Και δεν είναι καλό.
*O Chris Hedges είναι Αμερικανός δημοσιογράφος, συγγραφέας και σχολιαστής
Πηγή: https://chrishedges.substack.com/ – 
neostrategy.gr

Μπούμερανγκ για τον Παύλο Μαρινάκη οι διαπιστώσεις του Συμβουλίου Ευρώπης για ΜΜΕ

Γράφει η Δανάη Μαραγκουδάκη*
Να πω κι εγώ, όπως κ ο Υφυπουργός στον Πρωθυπουργό, Παύλος Μαρινάκης, ότι “Ο λόγος που κάνω αυτή την ανάρτηση δεν είναι για να απαντήσω σε ένα κόμμα που καταρρέει με όλο και μεγαλύτερη ένταση δημοσκοπικά, αλλά γιατί νιώθω χρέος μου να αποκρούσω ακόμα μία απόπειρα διασποράς ψευδών ειδήσεων κατά της χώρας”.
Ο κ. Μαρινάκης αναφέρεται στην έκθεση των Δημοσιογράφων χωρίς σύνορα που για το 2025 κατέταξαν την Ελλάδα στην 89η θέση -και τελευταία μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης- στην Ελευθερία του Τύπου.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει πως “Αναφέρεται παραπλανητικά ότι «ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος εποπτεύει τα δημόσια ΜΜΕ», ενώ η ΕΡΤ και το ΑΠΕ-ΜΠΕ δεν εποπτεύονται πολιτικά ούτε επιχειρησιακά. Ασκείται θεσμικά εποπτεία από υπηρεσία της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας & Ενημέρωσης, η οποία είναι στελεχωμένη από μόνιμους δημοσίους υπαλλήλους και περιορίζεται αυστηρά σε διοικητικά και διαδικαστικά θέματα”.
Σύμφωνα με το αρ.28 του ν. 4622/2019, “στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης ανήκει η εποπτεία της Δημόσιας Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης (ΕΡΤ Α.Ε.) και του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ ΜΠΕ Α.Ε.).” Στην παρ. 2 αναφέρεται: “Ο Γενικός Γραμματέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης ασκεί τις ακόλουθες αρμοδιότητες: (α) προΐσταται, αμέσως μετά τον Πρωθυπουργό ή τον Υπουργό Επικρατείας ή τον Υφυπουργό στον Πρωθυπουργό στον οποίο ανατίθεται η σχετική αρμοδιότητα, όλων των υπηρεσιών της Γενικής Γραμματείας”.
Άρα ποιος είναι ο πολιτικός προϊστάμενος της Γενικής Γραμματείας; Σε ποιον λογοδοτεί ο Γενικός Γραμματέας Επικοινωνίας;
“Οι διοικήσεις της ΕΡΤ και του ΑΠΕ-ΜΠΕ ορίζονται με το νέο σύστημα επιλογής διοικήσεων με διαφανή διαδικασία που διεξάγεται μέσω ΑΣΕΠ, κάτι που δεν ίσχυε μέχρι πρότινος και νομοθετήθηκε επί των ημερών της δικής μας Κυβέρνησης. Κι όμως, αυτό αποσιωπάται στην εν λόγω έκθεση”.
Πράγματι, τον Σεπτέμβριο του 2023 (νόμος Κεραμέως) τοσο η ΕΡΤ όσο και το ΑΠΕ απόκτησαν τη διαδικασία επιλογής μέσω ΑΣΕΠ. Όπως λέει ο νόμος 4972/2022, “η Επιτροπή Επιλογής καταρτίζει κατάλογο των επικρατέστερων υποψηφίων (…) και υποβάλλεται στον Υπουργό Οικονομικών. Ο Υπουργός Οικονομικών επιλέγει από τον κατάλογο επικρατέστερους υποψηφίους και υποβάλλει για τη σύμφωνη γνώμη της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής κάθε έναν από αυτούς ξεχωριστά.
Άρα παραμένει η επιλογή του εκάστοτε υπουργού, αλλα και η κυβερνητική πλειοψηφία της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας. (ας μην σχολιάσουμε την πρόσφατη διαγωνιστική διαδικασία της ΕΡΤ και τα προβλήματα που συνάντησαν άλλοι υποψήφιοι).
Και πάμε στο καλύτερο: Λέει ο υφυπουργός “γράφεται πως δήθεν «Η Task Force έχει περιορισμένο πεδίο εφαρμογής», κάτι πλήρως ανακριβές. Η Task Force για την Ασφάλεια των Δημοσιογράφων είναι ολοκληρωμένος θεσμός με μηχανισμό πολιτικής διαβούλευσης, συμμετοχή επαγγελματικών ενώσεων, αστυνομίας, δικαστικών λειτουργών και δημοσιογράφων. Δεν αποτελεί ad hoc ομάδα, αλλά σταθερό θεσμικό σχήμα με τακτικές συνεδριάσεις και θεσμικά αποτελέσματα, που αναγνωρίζονται από τον ΟΑΣΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης”.
Η Task Force είναι ό,τι πιο αποτυχημένο στις προσπάθειες της κυβέρνησης να βελτιώσει την κατάσταση στα ΜΜΕ. Μια κλειστή ομάδα που έχει παράξει μηδέν έργο και επί της ουσίας δεν την ξέρουν καν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι. Συστάθηκε πριν από τρία χρόνια και απλώς συζητάει πίσω από κλειστές πόρτες. Το 2023 κατέθεσε μια έκθεση προόδου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την οποία δεν είχαν καν δει όσοι συμμετέχουν σε αυτήν.
Τα μόνα θεσμικά αποτελέσματα που έχουν παραχθεί έχουν προκύψει από τις πιέσεις των εκθέσεων που κατά τα άλλα κατακεραυνώνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Όπως αναφέρει ο κ. Μαρινάκης “Η μόνη αλήθεια για την ελευθερία του Τύπου στο σύνολο των κρατών της ΕΕ αποτυπώνεται ετησίως στην Ετήσια Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Κράτος Δικαίου, όπου συμπεριλαμβάνεται ειδική ενότητα για τα ΜΜΕ και την ελευθερία του Τύπου”. Εν προκειμένω η έκθεση του 2024 λέει:
Για τη διαδικασία επιλογής μελών του ΕΣΡ:
Η διαδικασία που ακολουθήθηκε για τον διορισμό των νέων μελών του ΕΣΡ τον Σεπτέμβριο του 2023 έχει εγείρει ανησυχίες στην κοινωνία των πολιτών, στους δημοσιογράφους και στους νομικούς εμπειρογνώμονες και θεωρήθηκε ως προσπάθεια παρέμβασης στην ανεξαρτησία του. Το 2024 Media Pluralism Monitor (MPM) άλλαξε την προηγούμενη αξιολόγησή του για την ανεξαρτησία και την αποτελεσματικότητα του από μεσαίου σε υψηλού κινδύνου.
Για το δικαίωμα πρόσβασης των δημοσιογράφων στην πληροφορία:
Η “Ομάδα Κρατών κατά της Διαφθοράς (GRECO)” εξέδωσε σύσταση προς την Ελλάδα να προβεί σε ανεξάρτητη αξιολόγηση σχετικά με τις απαιτήσεις πρόσβασης σε πληροφορίες και να υιοθετήσει σχετικό κανονισμό για αυτό, κάτι που ακόμη δεν έχει συμβεί. Οι δημοσιογράφοι και η κοινωνία των πολιτών έχουν επισημάνει προκλήσεις όσον αφορά την αποτελεσματικότητα των απαντήσεων των δημοσίων αρχών στα αιτήματα για πληροφορίες, καθώς τα αιτήματα για πρόσβαση σε έγγραφα συχνά αντιμετωπίζονται με μεγάλη καθυστέρηση ή παραμένουν αναπάντητα. Το 2024 διατήρησετη μεσαία βαθμολογία κινδύνου για αυτόν τον τομέα.
Για την ασφάλεια των δημοσιογράφων, πράγματι η έκθεση αναφέρει ότι πάρθηκαν μέτρα για να καταλήξει:
Το 2024 το “The Media Pluralism Monitor (MPM)” εκτιμά ότι το δημοσιογραφικό επάγγελμα, το πρότυπο και η προστασία του, είναι ένας τομέας μεσαίου κινδύνου,επισημαίνοντας ότι η δημοσιογραφία συνεχίζει να είναι ένα επισφαλές και ένα επικίνδυνο επάγγελμα στην Ελλάδα. Επισημαίνει την “επικράτηση των SLAPPs που στοχεύουν ιδιαίτερα μικρότερα ανεξάρτητα ΜΜΕ, μια απειλή για την ερευνητική δημοσιογραφία”.
Και ένα σχόλιο: Για το Μητρώο Ηλεκτρονικού Τύπου πράγματι είναι σημαντική η (ανα)δημιουργία του, ωστόσο να σημειώσουμε ότι δεν είναι υποχρεωτικό. Δηλαδή ένα ΜΜΕ που δεν θέλει να γραφτεί (για να αποκρύψε τηνι ιδιοκτησία του πχ, απλώς δεν γράφεται). Ο μόνος λόγος για να γραφτούν τα Μέσα είναι για να πάρουν κρατική διαφήμιση. Ακόμη, το Μητρώο, όπως και αυτό της Τηλεόρασης και του Ραδιοφώνου οφείλει να είναι υπό την επίβλεψη του ΕΣΡ, της Ανεξάρτητης Αρχής. Με ενίσχυση του προσωπικού το ΕΣΡ θα μπορούσε να λειτουργεί πολύ καλύτερα.
Και μερικές ακόμα προτάσεις:
Για την ΕΡΤ και το ΑΠΕ:
-Συνιστάται η θέσπιση ενισχυμένων διασφαλίσεων για την πρόσληψη, την απόλυση ή την αντικατάσταση διευθυντών και συντακτών στην ΕΡΤ και το ΑΝΑ-ΜΠΑ, με στόχο τον περιορισμό των πολιτικών παρεμβάσεων.
– Συνιστάται να δημιουργηθεί ένας ανεξάρτητος μηχανισμός παρακολούθησης που θα εγγυάται τη συμμόρφωση με τα νομικά πρότυπα για συντακτική ανεξαρτησία, ισόρροπη κάλυψη και δικαιοσύνη. Αυτός ο μηχανισμός θα πρέπει επίσης να αξιολογεί την αποτελεσματικότητα του ραδιοτηλεοπτικού φορέα στην εκπλήρωση της εντολής του για δημόσια υπηρεσία.
Για την κρατική ενίσχυση:
– Συνιστάται η σύσταση ενός ανεξάρτητου φορέα που θα επιβλέπει την κατανομή της κρατικής χρηματοδότησης στα μέσα ενημέρωσης, διασφαλίζοντας ότι τα κριτήρια για τέτοια χρηματοδότηση είναι αντικειμενικά, αναλογικά και αμερόληπτα. Επιπλέον, θα πρέπει να εκδίδονται ετήσιες εκθέσεις για τις δαπάνες. (Πότε θα λειτουργήσει η Πασιθέα;)
Για την πολυφωνία:
– Σε μέσα που ανήκουν σε πλούσια και πολιτικά συνδεδεμένα εμπορικά συμφέροντα, θα πρέπει να καθιερωθούν και να τηρούνται ισχυρές εσωτερικές δικλείδες ασφαλείας και τείχη προστασίας για την αποτροπή κάθε μορφής παρέμβασης από ιδιοκτήτες και άλλα πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, προστατεύοντας παράλληλα τη συντακτική ανεξαρτησία και τις δημοσιογραφικές ελευθερίες και αποθαρρύνοντας την αυτολογοκρισία.
– Θα πρέπει να εφαρμοστεί πιο αυστηρή παρακολούθηση των αποκτήσεων μέσων ενημέρωσης σύμφωνα με τη νομοθεσία περί ανταγωνισμού. Επιπλέον, συνιστάται ο πλουραλισμός των μέσων ενημέρωσης να ενσωματωθεί ως πρωταρχικό κριτήριο αξιολόγησης για την αξιολόγηση τυχόν πιθανών μεταβιβάσεων.
** Η Δανάης Μαραγκουδάκη είναι δημοσιογράφος και ερευνήτρια στην ομάδα του Solomon 

Σταθερή η Ελλάδα στην (Αν)ελευθερία του Τύπου

Μετά το 2022, έτος αποκαλύψεων των υποκλοπών με το κατασκοπευτικό λογισμικό του Predator, η Ελλάδα έκανε θεαματική βουτιά στους Δείκτες αξιολόγησης της Ελευθερίας του Τύπου, πέφτοντας από την 70η θέση το 2021 στην 108η της παγκόσμιας κατάταξης. Παρά τις καταγγελίες ήδη από το 2020-2021, έτη του Covid 19 στη διάρκεια των οποίων η κυβέρνηση και οι κρατικοί φορείς της επέκτειναν το δίχτυ ελέγχου, λογοκρισίας και φίμωσης σε Μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφους, το Predator gate έγινε η θρυαλλίδα για να μπει η χώρα μας στο στόχαστρο σχεδόν όλων των Ευρωπαϊκών και διεθνών φορέων ελέγχου της ελευθερίας του Τύπου και του κράτους δικαίου.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδόθηκε σε αγώνα δρόμου για να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους ότι τα ΜΜΕ στην Ελλάδα είναι “ελεύθερα” να γράφουν ότι θέλουν, έλαβε ορισμένες πρωτοβουλίες και με τη συνδρομή των εγχώριων επαγγελματικών ενώσεων δημοσιογράφων-στάχτη στα μάτια των διεθνών οργανισμών. Έτσι από την 107η θέση το 2023, κατάφερε να ξεπεράσει χώρες όπως το Τσάντ, η Ζάμπια ή η Αλβανία για να λάβει το 2024 την 88η θέση στον Παγκόσμιο Δείκτη, όπως τον ανακοινώνουν κάθε χρόνο για 180 χώρες του κόσμου οι “Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα” (RSF).
Ήταν η τελευταία θέση στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτω από τη Μπουρκίνα Φάσο, το Κατάρ αλλά και τη Μάλτα και την Ουγγαρία που ως μέλη της Ε.Ε είχαν επίσης χαμηλή βαθμολογία, 73η και 67η αντίστοιχα. Για το 2025 η χώρα μας έπεσε μια ακόμη θέση, βρέθηκε στην 89η, ενώ η αξιολόγηση με βάση τους δείκτες των RSF την τοποθετούν στην “πορτοκαλί ζώνη”, ήτοι στις προβληματικές χώρες.
Συστημική κρίση με τρεις “πληγές”
Η κατάταξη της Ελλάδας σε ότι αφορά στην Ελευθερία του Τύπου σε χαμηλότερη βαθμολογία από ότι χώρες στις οποίες κυβερνούν αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν (68η), η Αργεντινή του Χαβιέρ Μιλέι (87η), αποτυπώνει με τις επιμέρους αξιολογήσεις, την κατάσταση λειτουργίας του μιντιακού συστήματος το οποίο ελέγχεται με πολλούς τρόπους από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Οι “Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα” μιλάνε για “συστημική κρίση” στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα από το 2021 και αναφέρουν τις “τρεις μεγάλες πληγές” που κατά την εκτίμησή τους στοιχειώνουν την Ελευθερία του Τύπου.

• Το σκάνδαλο των υποκλοπών σε βάρος (και) δημοσιογράφων, οι παρακολουθήσεις από την ΕΥΠ, που δεν έχει ακόμα διαλευκανθεί. 

• Η υπόθεση της δολοφονίας του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ το 2021, για την οποία επίσης δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη. 

• Η αύξηση των Slapps, εκφοβιστικές μηνύσεις και αγωγές σε βάρος δημοσιογράφων και ΜΜΕ με σκοπό τη φίμωση και παρεμπόδιση του έργου τους. 

Στην Έκθεση για την Ελλάδα οι RSF σημειώνουν πως η μακροπρόθεσμη επιβίωση πολλών μέσων ενημέρωσης βρίσκεται υπό αμφισβήτηση λόγω της οικονομικής κρίσης την τελευταία δεκαετία, σε συνδυασμό με τη μείωση του αναγνωστικού κοινού και των διαφημιστικών προϋπολογισμών. “Ο αντίκτυπος της νέας (ευρωπαϊκής) νομοθεσίας που αποσκοπεί στην αύξηση της διαφάνειας της ιδιοκτησίας και της χρηματοδότησης των μέσων ενημέρωσης μένει να φανεί”, σημειώνει. Ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει ακόμη ενσωματώσει τη Νομοθεσία για τις “ελευθερίες των ΜΜΕ” και όπως όλα δείχνουν δεν σκοπεύει να το πράξει το επόμενο διάστημα, καθώς υπάρχουν “αντιρρήσεις” από τους ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών.
Σε ότι αφορά την “εμπιστοσύνη του ελληνικού πληθυσμού στα ΜΜΕ”, υπογραμμίζεται : “Η εμπιστοσύνη του πληθυσμού στα μέσα ενημέρωσης είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια. Λίγοι μεγάλοι ιδιωτικοί όμιλοι, όπως η Alter Ego Media, συνυπάρχουν με εκατοντάδες ειδησεογραφικούς ιστότοπους, γεγονός που συμβάλλει στον υψηλό κατακερματισμό του τοπίου των μέσων ενημέρωσης. Ομοίως, λίγοι επιχειρηματίες διευθύνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης, ενώ παράλληλα εμπλέκονται σε άλλους οικονομικούς κλάδους. Ορισμένοι από αυτούς έχουν στενούς δεσμούς με την πολιτική ελίτ της χώρας. Ως αποτέλεσμα, ο Τύπος είναι πολύ πολωμένος”.
Στο “πολιτικό πλαίσιο” λειτουργίας των ΜΜΕ στην Ελλάδα η έκθεση αναφέρει ότι ο “κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι υπεύθυνος για την εποπτεία των δημόσιων μέσων ενημέρωσης, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο τη δημοσιογραφική τους ανεξαρτησία”. Αναφορά γίνεται και στη ρυθμιστική αρχή ραδιοτηλεόρασης, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης (ΕΣΡ), που κατηγορείται ότι είναι αργό και αναποτελεσματικό, δεν έχει αναθεωρηθεί σημαντικά ούτε από την τρέχουσα ούτε από την προηγούμενη κυβέρνηση. Τέλος για την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ), η οποία εποπτεύεται από τον πρωθυπουργό, σημειώνεται ότι “συμμετείχε στην παρακολούθηση δημοσιογράφων, πολλοί από τους οποίους έγιναν στόχος του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator”.
Παρά τις συνταγματικές εγγυήσεις, λένει οι RSF, η Ελευθερία του Τύπου έχει αμφισβητηθεί σε νομοθετικό επίπεδο. “Οι νέοι νόμοι που ψηφίστηκαν από το Κοινοβούλιο ως απάντηση στο σκάνδαλο υποκλοπών Predator Gate αποσκοπούν στην καλύτερη προστασία των πολιτών από την αυθαίρετη παρακολούθηση, αλλά υπολείπονται των ευρωπαϊκών προτύπων, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο απάλλαξε την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) από την εμπλοκή της στο σκάνδαλο. Ένα νομοσχέδιο για τα μέσα ενημέρωσης οδήγησε στη δημιουργία μιας αμφιλεγόμενης επιτροπής δεοντολογίας και ένας δημοσιογράφος καταδικάστηκε βάσει του ποινικού κώδικα για διασπορά ψευδών πληροφοριών χωρίς αδιάσειστα στοιχεία. Μια τροπολογία που ψηφίστηκε το 2023 αυξάνει τον κίνδυνο φυλάκισης δημοσιογράφων για δυσφήμιση”.

Επιτροπές για “ασφάλεια και δεοντολογία” υπό τον έλεγχο του Μαξίμου
Όλα τα παραπάνω περί των νόμων, στηρίζονται στις απαντήσεις που έδινε η ελληνική κυβέρνηση στις παρεμβάσεις των διεθνών οργανισμών τα δύο προηγούμενα χρόνια. Μετά την ηχηρή παρέμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης που με ψήφισμα καταδίκασε την Ελλάδα μεταξύ άλλων και για την “Ελευθερία του Τύπου”, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ενημέρωσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι προχώρησε στη δημιουργία task force για την ασφάλεια των δημοσιογράφων. Πριμοδότησε τη δημιουργία ειδικής εκπαιδευτικής μονάδας στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο, “έπεισε” τις συνδικαλιστικές ενώσεις δημοσιογράφων ότι η λειτουργία αυτής της επιτροπής είναι για “το καλό της δημοσιογραφίας” και έτσι σε αυτή μετέχουν εκπρόσωποι από τις επαγγελματικές ενώσεις και τα Πανεπιστήμια. Στην επιτροπή ωστόσο συμμετέχουν όλα τα επίμαχα υπουργεία τα οποία κατά καιρούς έχουν καταγγελθεί από τους ίδιους τους δημοσιογράφους για “καταστολή”, “φίμωση” και “χειραγώγηση”. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για παράδειγμα και το υπουργείο Δικαιοσύνης. Την προεδρία στην επιτροπή αυτή έχει το ίδιο το Μαξίμου δια του εκπροσώπου του γενικού γραμματέα ενημέρωσης Δημήτρη Γαλαμάτη. Μια ακόμη Επιτροπή, για την τήρηση της δεοντολογίας η οποία έχει “γνωμοδοτικό χαρακτήρα” δημιουργήθηκε και λειτουργεί υπό τον έλεγχο και εποπτεία της γενικής γραμματείας ενημέρωσης του Μαξίμου, για αυτό και στην Έκθεση των RSF δίνεται ο χαρακτήρας “αμφιλεγόμενη” επιτροπή.
Παρά τις εκδηλώσεις περί την ασφάλεια των δημοσιογράφων, τα κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας και βίας όχι μόνο δεν σταμάτησαν αλλά αυξήθηκαν. Στην Έκθεση για την “Ελευθερία του Τύπου” σημειώνεται ότι “η αστυνομία καταφεύγει τακτικά στη βία και σε αυθαίρετες απαγορεύσεις για να παρεμποδίσει τη δημοσιογραφική κάλυψη των διαδηλώσεων και της προσφυγικής κρίσης στα ελληνικά νησιά. Δημοσιογράφοι έχουν πέσει θύματα σωματικών επιθέσεων κατά τη διάρκεια αθλητικών εκδηλώσεων και μπροστά από τα σπίτια τους”. Αναφέρεται εκ νέου η δολοφονία του αστυνομικού ρεπόρτερ Γιώργου Καραϊβάζ, ο οποίος πυροβολήθηκε μέρα μεσημέρι μπροστά από το σπίτι του στην Αθήνα το 2021, που δεν έχει ακόμη διαλευκανθεί, ενώ δύο ύποπτοι αθωώθηκαν το 2024.
Ματίνα Παπαχριστούδη
Πηγή: neostrtategy.gr 

Τζίρος, κέρδη και ζημιές της ιδιωτικής τηλεόρασης

Το Freedom Of Press ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας για την Ελευθερία του Τύπου στις 3 Μαΐου, παρουσιάζει: Τους λόγους για τους οποίους ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε το 2019 όχι μόνο την ΕΥΠ, αλλά και το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων υπό την εποπτεία του Αναλυτικά οικονομικά στοιχεία με τους τζίρους, τα (όποια) κέρδη και τις πολύ μεγάλες ζημιές των καναλιών, συνοδευόμενα με το ερώτημα αν οι ιδιοκτήτες τους θα δέχονταν στις άλλες επιχειρηματικές τους δραστηριότητες να έχουν τόσο μεγάλες ζημιές ή στην καλύτερη τόσο μικρά περιθώρια κέρδους…
Στο ρεπορτάζ: Ο Σέρβος “Mr Nova”, Ντράγκαν Σόλακ, και τα ελληνικά κανάλια στα οποία έχει αποκτήσει σημαντικά ποσοστά. Η τεράστια αύξηση κεφαλαίου στον πολυμετοχικό πλέον Αντέννα, προκειμένου να καλυφθούν οι συσσωρευμένες ζημιές. Ο Ιβάν Σαββίδης που κρατά ανοιχτό το OPEN με “συνταγή”… ΠΑΟΚ Η κατανομή των εσόδων στην Alter Ego, του Βαγγέλη Μαρινάκη, ανάμεσα σε τηλεόραση και έντυπα, καθώς και πόσα άντλησε από το Χρηματιστήριο. Η είσοδος Μελισσανίδη στον “επίγειο” τηλεοπτικό χάρτη

"Πρωτομαγιά. Γεια σας. Όλοι πάμε στην μάχη":Σαν σήμερα πριν απο 81 χρόνια, 1η Μάη 1944, οι ναζί εκτελούν 200 κομμουνιστές στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής που κρατούνταν στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου.

Απ' αυτούς, περίπου 170 ήταν πρώην Ακροναυπλιώτες, που τους είχαν παραδώσει οι αρχές του φασίστα Μεταξά στους ναζί. 

Πολλοί ήταν εργάτες συνδικαλιστές. 
Οι ναζί επικαλέστηκαν αντίποινα και η ανατριχιαστική ανακοίνωση δημοσιεύτηκε μια ημέρα νωρίτερα στην πρώτη σελίδα του αθηναϊκού Τύπου. 
Μόλις γνωστοποιήθηκε, ξεδιπλώθηκε τεράστια λαϊκή κινητοποίηση απο το ΕΑΜ για την αποτροπή της χιτλερικής θηριωδίας. Συγκεντρώσεις, ψηφίσματα, κινητοποιήσεις στα εργοστάσια. Την ίδια ημέρα, 30 Απριλίου, η είδηση της εκτέλεσης 200 κομμουνιστών έφτασε και στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου.  
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Δ.Παυλάκη("Από το Χαϊδάρι στην κόλαση του Μπέλσεν") η επιλογή των διακοσίων έγινε στην αναφορά, το πρωί της Πρωτομαγιάς. Η εκφώνηση των ονομάτων γινόταν σε πενηντάδες. 
 Από τις μαρτυρίες που υπάρχουν 71ο ακούστηκε το όνομα του Ακροναυπλιώτη Ναπολέοντα Σουκατζίδη, μεταφραστή του στρατοπέδου. Ήταν ένας  νέος άνθρωπος, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, που όλα αυτά τα χρόνια ήταν η ψυχή των κρατουμένων του στρατοπέδου. Τους εμψύχωνε, τους βοηθούσε στην επικοινωνία με τους δικούς τους ανθρώπους και-λόγω του ότι ήταν γνώστης της γερμανικής γλώσσας-εκτελούσε και χρέη μεταφραστή για τους συντρόφους του. 
Τόσο πολύ σπουδαίος ήταν ο Ναπολέων, που είχε υποχρεώσει ακόμη και τους Γερμανούς να τον σέβονται. Όταν ακούστηκε το όνομα του Σουκατζίδη, επεμβαίνει ο διοικητής του στρατοπέδου. "Οχι εσύ! Οχι εσύ Ναπολέων! Οχι εσύ!".  
Αλλά ο Σουκατζίδης δεν ήταν απ' αυτούς που θα μπορούσαν να ζήσουν σε βάρος των άλλων. Η απάντησή του θα μείνει αιώνιο σύμβολο αυτοθυσίας και ηρωισμού. "Δέχομαι, κύριε διοικητά, τη ζωή, με τον όρο πως δεν πρόκειται να την πάρω από άλλο κρατούμενο. Μόνο όταν η θέση μου μείνει κενή!". 
Ο εχθρός δεν είχε σκοπό να κάνει τέτοια χάρη. Στο εκτελεστικό απόσπασμα έπρεπε να οδηγηθούν 200 κομμουνιστές. Ο Σουκατζίδης πήρε το δρόμο των συντρόφων του, κερδίζοντας να ζει αιώνια στις καρδιές του Ελληνικού λαού. 
Οι 200 μελλοθάνατοι κομμουνιστές οδηγήθηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής-στο "Θυσιαστήριο της Λευτεριάς", όπως το ονόμασε ο λαός αργότερα- το πρωί της Πρωτομαγιάς του '44. 
Λίγο πριν αντικρίσουν το εκτελεστικό απόσπασμα, κατά τη μεταφορά τους στο Σκοπευτήριο, πολλοί από τους μελλοθάνατους κατάφεραν να γράψουν μερικές λέξεις στα δικά τους αγαπημένα πρόσωπα και να πετάξουν τα σημειώματα στους δρόμους της Αθήνας: 
"Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές", έγραψε ο Μήτσος Ρεμπούτσικας. Κι ο Νίκος Μαριακάκης: "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος". Ο Κώστας Τσίρκας: "Πρωτομαγιά. Γεια σας. Ολοι πάμε στη μάχη".
Και ο εργάτης Σαββόπουλος (απο τα πρώτα ονόματα που φώναξαν στο Χαιδάρι για την εκτέλεση):  "Ας μάθει όλη η Ελλάδα, πως ούτε στιγμή δε χάσαμε την πίστη στην τελική νίκη της Σοβιετικής Ενωσης. Καμιά δύναμη δε θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ".  
Στο Σκοπευτήριο, τους χώρισαν σε εικοσάδες. Στην τελευταία εικοσάδα έβαλαν τον Σουκατζίδη για να μπορέσουν να τον χρησιμοποιήσουν ως μεταφραστή. Η πρώτη εικοσάδα πήρε θέση απέναντι από τις κάννες των όπλων.  
Ο επικεφαλής των ναζί γύρισε προς τον Σουκατζίδη. "Ρώτησέ τους αν έχουν τίποτα να πούνε". Ο Σουκατζίδης μεταφράζει. Και τότε με μια φωνή οι μελλοθάνατοι απαντούν: "Ζήτω η Ελλάδα. Ζήτω η λευτεριά!" . 
Στην επόμενη στιγμή θα τους θερίσουν τα πολυβόλα. Τώρα είναι η σειρά της δεύτερης εικοσάδας, αλλά πριν πάρουν θέση απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα, οι κατακτητές τούς υποχρεώνουν να φορτώσουν τους νεκρούς στα αυτοκίνητα. Η ίδια σκηνή θα επαναληφθεί, ώσπου στο τέλος δεν είχε μείνει κανείς ζωντανός από τους 200.  
Ηταν λίγο μετά τις 10 το πρωί. Η Πρωτομαγιά του 1944 ήταν κόκκινη, κόκκινη σαν το αίμα που πότισε το Σκοπευτήριο, κόκκινη σαν τα υψηλά ιδανικά των κομμουνιστών.  
Οι 200 είναι Αθάνατοι. Μέχρι σήμερα τους ακούμε:  
"Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί./Γυμνοί: κατάσαρκα φορώντας σημαίες/η Ελλάδα τις έραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο /Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα. / Είδατε τα πουλιά που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες. Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς να ανοίγουν στο μέλλον. Εμείς/μερτικό δε ζητήσαμε. Τίποτα. Μόνο θυμηθείτε το: αν η ελευθερία / δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας/εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας"
(Γιάννης Ρίτσος,"Σκοπευτήριο Καισαριανής")
 
Πηγές: Θ.Χατζής:"Η Νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε",Β. Μπαρτζιώτας:"Κι άστραψε φως η Ακροναυπλία","Στ' Αρματα-Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης","Γράμματα εκτελεσμένων πατριωτών", Δ.Παυλάκης, "Από το Χαϊδάρι στην κόλαση του Μπέλσεν",Γ.Χολέβας,"Οι 200 της Καισαριανής είναι αθάνατοι.."

Ένα νέο επικοινωνιακό δόγμα πάνω από τη διαπλοκή

Της Ματίνας Παπαχριστούδη
Η αποκάλυψη για την “Ομάδα αλήθειας” της ΝΔ από το insidestory.gr, ότι μισθοδοτείται από την επικοινωνιακή εταιρεία του Κ. Μητσοτάκη, τη V+O των Θ. Βαρβιτσιώτη-Γ. Ολύμπιου, επιβεβαιώνει τη μετεξέλιξη της διαπλοκής σ’ ένα νέο στάδιο. Δεν πρόκειται για τριγωνική σχέση κυβέρνησης- κρατικού χρήματος/δημοσίων έργων- επιχειρήσεις ΜΜΕ, αλλά για την απευθείας κυβερνητική χρηματοδότηση σε ιδιωτική εταιρεία που διατηρεί πλατφόρμα προπαγάνδας-χειραγώγησης. Πολλά μέλη της “Ομάδας αλήθειας” εκτός των υψηλών αμοιβών από την εταιρεία Blue Skies, απασχολούνται σε γραφεία κορυφαίων υπουργών ή είναι δημόσιοι υπάλληλοι σε κρατικές υπηρεσίες.
Ο όρος “διαπλοκή” εξαφανίσθηκε από το δημόσιο λόγο, κυρίως επειδή θεωρείται ως η “κανονικότητα” στη λειτουργία του κράτους, μαζί με τη διαφθορά, την αναξιοκρατία και το δραστικό περιορισμό του αστικού κράτους δικαίου. Επάνω σε αυτή την “κανονικότητα” της παντοκρατορίας των εταιρειών που κερδοφορούν κυρίως με δημόσιο χρήμα που διανέμει η επιλεγμένη κυβέρνησή τους, η νεοφιλελεύθερη Ν.Δ δημιούργησε ένα νέο δόγμα επικοινωνίας.
Τα βασικά χαρακτηριστικά του είναι:
Η μετατροπή των δημόσιων μέσων ενημέρωσης σε υπηρεσίες κυβερνητικής πληροφόρησης ενταγμένες απευθείας στο κύριο μηχανισμό του μεγάρου Μαξίμου. Ο ολοκληρωτικός έλεγχος της αγοράς των media- μέσα ενημέρωσης, εταιρείες διαφήμισης, διαδίκτυο. Ο περιορισμός της δημοσιογραφικής έρευνας είτε απευθείας από τις ιδιοκτησίες είτε με μέτρα καταστολής. Η τοποθέτηση δημοσιογράφων υποταγμένων και ενσωματωμένων σε θέσεις -κλειδιά στα ΜΜΕ. Η απευθείας χρηματοδότηση μέσω αφανών εταιρειών σε εκδοτικά εγχειρήματα, έντυπα ή ηλεκτρονικά. Η έμμεση χρηματοδότηση media μέσω κρατικών διαφημιστικών κονδυλίων με διαφόρων ειδών Λίστες εκατομμυρίων ευρώ.
Όλα τα παραπάνω υπηρετούνται εκτός από τον ευρύ επικοινωνιακό μηχανισμό της κυβέρνησης, από διάφορες πανάκριβες εταιρείες λόμπινγκ και δημοσίων σχέσεων. Αλλά και με τη σύσταση μιας ιδιαίτερης “κάστας” προπαγανδιστών που πλασάρονται ως “ιδεολόγοι”, απασχολούμενοι σε ιδιωτική εταιρεία η οποία υποτίθεται πως είναι ανεξάρτητη από το δημόσιο χρήμα, ωστόσο πληρώνεται αδρά από κρατικούς οργανισμούς και υπηρεσίες. Τα μέλη της κάστας λειτουργούν ως “άξεστοι λακέδες” στην υπηρεσία χειραγώγησης για λογαριασμό της κυβέρνησης, με κύριο καθήκον την πολιτική εξόντωση όσων χαρακτηριστούν πολιτικοί ή κοινωνικοί “αντίπαλοι” της.
Τα μικρά των ΜΜΕ
Ο Παύλος Μαρινάκης διέψευσε τον γενικό γραμματέα ενημέρωσης και αγαπημένο συνομιλητή των συνδικαλιστών σε ΕΣΗΕΑ-ΠΟΕΣΥ-ΕΣΗΕΜΘ Δ. Γαλαμάτη. Ο τελευταίος εδώ και μήνες υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση θα ενσωματώσει την ευρωπαϊκή νομοθεσία ελάχιστης προστασίας από αγωγές Slapps, διαβεβαιώνοντας ότι ο νόμος βρίσκεται σε νομοπαρασκευαστική επιτροπή. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που ρωτήθηκε για την Slapp αγωγή του Γρ. Δημητριάδη σε δημοσιογράφους που αποκάλυψαν τις υποκλοπές, δήλωσε άλλα.
Ο πρώην γεν. γραμματέας του πρωθυπουργού έχασε και τη 2η αγωγή κατά των δημοσιογράφων των Reporters United και της Εφημερίδας των Συντακτών, αγωγή που χαρακτηρίστηκε ως τυπικό δείγμα slapp φίμωσης από όλους τους διεθνείς οργανισμούς, ενώ αναφέρεται και στον οργανισμό Case που καταγράφει τις καταχρηστικές αγωγές σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κυβέρνηση που δηλώνει ότι προστατεύει τη δημοσιογραφία μέσω του Π. Μαρινάκη υπερασπίστηκε το δικαίωμα “κάθε ιδιώτη” ανεξάρτητα της ιδιότητάς του, να καταθέτει αγωγές.
Το Εφετείο Αθηνών απέρριψε την έφεση της συνεργατικής ιστοσελίδας Alterthess.gr ενάντια στην πρωτόδικη απόφαση για την αγωγή Slapp (Στρατηγικές Αγωγές Ενάντια στη Δημόσια Συμμετοχή) του Ε. Λιάλιου, υψηλόβαθμο στέλεχος της Ελληνικός Χρυσός. Στο σκεπτικό της απόφασης του δικαστηρίου που αποτελεί πλήγμα στην ελευθερία του Τύπου και τη δημοσιογραφική έρευνα, κρίνεται ότι το στέλεχος της εταιρείας που είχε καταδιαστεί για παράνομες ενέργειες της εταιρείας, “δεν είναι δημόσιο πρόσωπο”. Το alterthess άρχισε καμπάνια ενίσχυσης και ζητά τη στήριξη μας ( https://alterthess.gr/donate)
Πηγή: ΠΡΙΝ του Σαββατοκύριακου 20-21 Απρίλη