Του Γιάννη  Νικολόπουλου στο rproject.gr
Αποκαλύπτεται ο πραγματικός στόχος των εν λόγω «ανήσυχων»: Η διάλυση των σωματείων, εν αρχή της ΕΣΗΕΑ, η διάλυση με εργοδοτικό πρόσημο και εργοδοτική κάλυψη και προώθηση, η συντριβή του συνδικαλίζεσθαι και του απεργείν.
Στην κο­ρυ­φαία, ίσως, ται­νία (μετά από τον Πο­λί­τη Κέιν…), που ασχο­λή­θη­κε με τον κόσμο της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας, το The Network, ο πυ­ρε­τι­κός Πίτερ Φιντς απέ­δω­σε την «τρέλα» ενός κε­ντρι­κού πα­ρου­σια­στή ει­δή­σε­ων, του Χά­ουαρντ Μπιλ, μπρο­στά στη δική του από­λυ­ση, τον αλ­κο­ο­λι­σμό, την απο­τυ­χία, τη χα­μη­λή θε­α­μα­τι­κό­τη­τα και την ελεύ­θε­ρη πτώση των οι­κο­νο­μι­κών δει­κτών της επι­χεί­ρη­σης του κα­να­λιού. Ο Μπιλ ξεσπά και ξι­φουλ­κεί κατά πά­ντων: Των αρ­γυ­ρώ­νη­των πο­λι­τι­κών, της εται­ριο­κρα­τί­ας, της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας που συ­γκα­λύ­πτει και απο­σιω­πά, των σκο­τει­νών και πο­λύ­πλο­κων δαι­δά­λων της εξου­σί­ας, της αδια­φο­ρί­ας του ίδιου του κοι­νού για τα τε­κται­νό­με­να. 
Το κα­νά­λι που ερ­γά­ζε­ται, ανα­κα­λεί την από­λυ­ση, επι­μη­κύ­νει τον χρόνο με­τά­δο­σης της εκ­πο­μπής του και βλέ­πει την θε­α­μα­τι­κό­τη­τα και τις δια­φη­μί­σεις να χτυ­πούν νέα ρεκόρ, κοι­νώς η «τρέλα» του Μπιλ που­λά­ει, αρέ­σει και φέρ­νει έσοδα, ακρι­βώς επει­δή ο αστα­θής ψυ­χο­λο­γι­κά άν­κορ­μαν λέει τις σκλη­ρές και με­γά­λες αλή­θειες, τις οποί­ες, βέ­βαια, όλοι υπο­ψιά­ζο­νταν ή ήξε­ραν, αλλά δεν ομο­λο­γού­σαν ον κά­με­ρα.
Κά­ποια στιγ­μή, ο Μπιλ μπαί­νει στο άβατο των άβα­των, πα­ρα­βιά­ζει τις πιο κλει­στές και απα­ρα­βί­α­στες πόρ­τες, την εται­ρι­κή κα­τά­στα­ση του ίδιου του κα­να­λιού, για το οποίο ερ­γά­ζε­ται και εκ­πέ­μπει. Το κα­νά­λι πρό­κει­ται να εξα­γο­ρα­στεί από μια σα­ου­δα­ρα­βι­κών συμ­φε­ρό­ντων εται­ρία πε­τρε­λαί­ου, αμε­ρι­κα­νοί ιδιο­κτή­τες, μέ­το­χοι και στε­λέ­χη τρί­βουν τα χέρια τους από ικα­νο­ποί­η­ση για το με­γά­λο ντηλ και ενώ ετοι­μά­ζο­νται να γε­μί­σουν τις τσέ­πες τους με πε­τρο­δο­λά­ρια τότε κάνει την τη­λε­ο­πτι­κή του εμ­φά­νι­ση ο Μπιλ, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας την αγο­ρα­πω­λη­σία, στη­λι­τεύ­ο­ντας το εται­ρι­κό πα­ρα­σκή­νιο, απαι­τώ­ντας δια­φά­νεια και δη­μο­κρα­τι­κό έλεγ­χο και ζη­τώ­ντας από το κοινό του να ξε­ση­κω­θεί και να απο­τρέ­ψει την αγο­ρα­πω­λη­σία, στέλ­νο­ντας σχε­τι­κά  τη­λε­γρα­φή­μα­τα στον Λευκό Οίκο και το Κο­γκρέ­σο. Ας υπεν­θυ­μί­σω εδώ ότι η ται­νία γυ­ρί­στη­κε στα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του 1970, με την πε­τρε­λαϊ­κή κρίση, το Γουό­τερ­γκέιτ και την ήττα και το τραύ­μα του βρώ­μι­κου Βιετ­νάμ στο απο­κο­ρύ­φω­μα τους.