Της Ναταλίας Ανδρικοπούλου για το protagon.gr
Είναι περασμένες τέσσερις αλλά για κάποιο λόγο, δεν μου κολλάει ύπνος.
Το προγραμματισμένο για τις 7 ξυπνητήρι σαν ωρολογιακή βόμβα στο αθόρυβο
μετρά αντίστροφα τα λεπτά που φεύγουν άγρυπνα. Τουτούτ, 4.28 χτυπά το
κινητό, μα ποιός είναι τέτοια ώρα; "Μπήκαν τα ΜΑΤ στην ΕΡΤ". Πετάγομαι.
Πετάω μαζί τα σκεπάσματα κι όλα τα "σεντόνια" που εδώ και μήνες έγραψα
για την ΕΡΤ και για την προαναγγελθείσα από διμήνου επέμβαση εκκένωσης
του Ραδιομεγάρου. Μέσα μου ποτέ δεν το πίστεψα.
Τώρα συμβαίνει. Συμβαίνει; Μες την απόλυτη ησυχία και το σκοτάδι,
σκέφτομαι αστραπιαία έρημους τους λευκούς διαδρόμους της ΕΡΤ μες τη
νύχτα (τους ξασπρίζανε κάθε φορά που είχε debate για να περάσουν από
εκεί οι πολιτικοί αρχηγοί), κι αυτούς που θα είναι μέσα, λογικά μόνοι
και λίγοι. Διαπραγματεύομαι σε κλάσματα πώς θα βγει η μέρα χωρίς ύπνο,
ντύνομαι και φεύγω. Κατεβαίνω την Ειρήνης, βγαίνω Μεσογείων, ανοιχτά
μονο τα φαστφουντάδικα του φθηνού χοτ ντογκ, ένα σκουπιδιάρικο όλο κι
όλο διασχίζει τη λεωφόρο, αγκομαχώντας. Στο δρόμο ψυχή. Προσπερνώ την
εκκλησία στο δεξί χέρι, εκατό μέτρα έμειναν.









